Team Foundation Server 2010 – Instalacja 

Autor: Grzegorz Rycaj

Opublikowano: 2011-04-22

Niniejszy artykuł ma na celu pokazanie, w jaki sposób przygotować dla zespołu zajmującego się wytwarzaniem oprogramowania środowisko oparte na Team Foundation Server 2010.

Omówione zostaną obszary:

• Przygotowanie (wymagania systemowo-sprzętowe).
• Planowania wdrożenia (uwzględnienie istniejących zasobów i wielkości zespołu).
• Właściwa instalacja i pierwsza konfiguracja.
• Bardziej rozbudowane zastosowania.

Przygotowanie

Przystępując do instalacji TFS 2010, należy zwrócić szczególną uwagę na wymagania systemowo-sprzętowe. Zespoły korzystające z poprzednich wersji Team Foundation Servera powinny być świadome wymaganych aktualizacji oprogramowania związanego z TFS.

Wspierane są następujące systemy operacyjne (co istotne – serwerowe i klienckie):

• 32-bitowe wersje Windows Server 2003 (Datacenter Edition, Enterprise Edition, Standard Edition) z Service Packiem 2 (SP2),
• 32-bitowe wersje Windows Server 2003 R2 (Datacenter Edition, Enterprise Edition, Standard Edition),
• 32-bitowe wersje of Windows Server 2003 R2 (Datacenter Edition, Enterprise Edition, Standard Edition) z SP2,
• Windows Server 2008 z SP2,
• Windows Server 2008 R2,
• Windows Vista (Windows Vista Home Premium, Windows Vista Business, Windows Vista Enterprise, Windows Vista Ultimate) z SP2,
• Windows 7 (Windows 7 Home Premium, Windows 7 Professional, Windows 7 Enterprise, Windows 7 Ultimate).

Co jednak istotne – klienckie systemy operacyjne nie zapewnią integracji z produktami z rodziny SharePoint ani nie umożliwią raportowania. Korzystanie z tych możliwości wymaga instalacji Team Foundation Servera w serwerowym systemie operacyjnym.

Jeśli chodzi o wymagania dotyczące komponentów czy aplikacji klienckich dla Team Foundation Servera, zostały one przedstawione na planszy autorstwa Mike’a Fourie:  http://cid-ec3c8f2028d842d5.skydrive.live.com/self.aspx/Blog%20Content/Planning%20for%20TFS%202010.pdf

Planowanie wdrożenia

Etap planowania instalacji często bywa pomijany podczas wdrożeń, co niestety może się zemścić podczas produkcyjnego używania środowiska opartego na Team Foundation Server. Warto zdawać sobie sprawę np. z faktu, że jeśli aktualna funkcjonująca infrastruktura, w której ma zaistnieć TFS, , opiera się na o grupach roboczych (work groups), to nie będzie możliwa instalacja dwuserwerowa.

Zespół specjalistów z Microsoft przygotował zestaw pytań, które pozwolą zaplanować wdrożenie Team Foundation Servera. Znajdują się one pod adresem (j.ang.) http://msdn.microsoft.com/en-us/library/ms400709(v=VS.90).aspx

Poniżej znajduje się tabela przedstawiająca zalecenia sprzętowe, uzależniając je od liczby członków zespołu:

Instalacja i konfiguracja

Sam proces instalacji jest wspierany i w pełni zautomatyzowany przez rozbudowany instalator, który kończy swoją pracę etapem konfiguracji środowiska. Instalator pozwala na podjęcie decyzji, jakie elementy systemu chcemy zainstalować:

W późniejszym etapie (podczas wspomnianej konfiguracji) będzie możliwe określenie, w jakim dokładnie kontekście będzie użyty np. Team Foundation Server. Warto jednak pamiętać, że wiele funkcji TFS można rozdzielić na wiele maszyn – w szczególności zalecane jest wyodrębnienie jednej lub więcej maszyn na potrzeby tzw. buildów (wspierających wdrożenie w naszym zespole praktyki ciągłej integracji – Continous Integration).

Wizard powinien doprowadzić do przyjemnego widoku, informującego, że instalacja przebiegła pomyślnie:

Zaznaczone w dolnej części ekranu pole wyboru oznacza, że jako dokończenie instalacji zostanie uruchomione narzędzie konfiguracji Team Foundation Servera.

Konfigurator umożliwia wybranie jednej z pięciu opcji:

1. Konfiguracja podstawowa – zalecana dla niewielkich zespołów wymagających uruchomienia tylko części funkcjonalności (Repozytorium kodu, śledzenie jednostek roboczych, automatyczne buildy).
2. Konfiguracja zaawansowana – umożliwiająca skonfigurowanie wszystkich usług wspieranych przez Team Foundation Server. Opcja zalecana dla bardziej wymagających zespołów, oczekujących np. rozbudowanego raportowania lub wsparcia dla platformy SharePoint.
3. Konfiguracja warstwy aplikacyjnej – użyteczna w przypadku rozbudowy istniejącego środowiska Team Foundation Server. Umożliwia podłączenie nowej instalacji serwera do istniejącej bazy danych, np. do rozłożenia ruchu użytkowników lub w celach migracyjnych.
4. Aktualizacja – opcja znajdująca zastosowanie w przypadku aktualizacji z wcześniejszej wersji Team Foundation Servera.
   
   Uwaga: przed rozpoczęciem tej konfiguracji należy wykonać kopię zapasową istniejącego środowiska i zaktualizować wymagane komponenty do wersji wspieranych przez TFS 2010 (np. SQL Server).
   
5. Konfiguracja usługi buildów – po jej wykonaniu, maszyna będzie gotowa na przyjmowanie zleceń wykonania builda od jednego lub większej liczby Team Foundation Serverów.

W niniejszym opisie skupimy się na opcji drugiej, czyli zaawansowanej konfiguracji. Umożliwia ona m.in. wskazanie bazy danych, w której Team Foundation Server będzie przechowywał informacje. Co istotne, od wersji 2010 możliwe jest określenie tzw. Labela bazodanowego, umożliwiającego wykorzystanie jednego serwera bazodanowego do potrzeb wielu Team Foundation Serverów.

Zaawansowana konfiguracja TFS

W pierwszym etapie zaawansowanej konfiguracji mamy możliwość wybrania SQL Servera, na którym zostaną umiejscowione bazy danych Team Foundation Servera (wymagania dotyczące serwera baz danych zostały omówione w sekcji „Planowanie wdrożenia”). Na ekranie tym istnieje możliwość przetestowania połączenia (odpowiednia wersja i dostępność serwera, odblokowane porty itp.), jak również nadania Labela bazodanowego.

Rys. 1. Konfiguracja bazy danych.

W kolejnym kroku mamy możliwość zadecydowania, w kontekście jakiego użytkownika będą uruchomione usługi Team Foundation Servera. Oczywiście ustawienie to można zmienić później, już po zakończeniu konfiguracji.

Rys. 2. Konfiguracja kontekstowego konta dla TFS.

Trzeci, przedostatni krok pozwala nam na wybranie nazwy WebSite’u, który zostanie umieszczony w IIS. Team Foundation Server wraz z usługami dodatkowymi (jak np. Web Access, czyli przeglądarkowy interfejs pozwalający na pracę z TFS – zostanie on szerzej omówiony w kolejnym artykule cyklu) jest uruchamiany jako aplikacja/usługa webowa. Można tu także wybrać port (istotne z punktu widzenia uruchomionych już usług, czy też zasad bezpieczeństwa organizacji) oraz katalog wirtualny w IIS.
W przyszłości pozycje te można bez przeszkód przekonfigurować ręcznie po zakończeniu wizarda.

Rys. 3. Konfiguracja warstwy aplikacyjnej – ustawienia IIS.

Ostatni ekran służy do utworzenia tzw. kolekcji projektów. Dane przechowywane w różnych kolekcjach projektów są dla siebie niewidoczne – różne kolekcje warto tworzyć np. dla niezależnych zespołów lub np. dla projektów wytwarzanych w różnych technologiach (TFS wspiera pracę zespołów pracujących nie tylko w technologiach Microsoft).
Administrator ma możliwość skonfigurowania różnych uprawnień pomiędzy kolekcjami, różnych zasad dotyczących tworzenia projektów itd. Aby móc zacząć korzystać z Team Foundation Servera, wymagane jest stworzenie min. jednej kolekcji projektów.

Rys. 4. Tworzenie pierwszej kolekcji projektów.

Przed zleceniem zadanej konfiguracji  wizard pozwala nam jeszcze na przejrzenie i ew. poprawienie wybranych ustawień, sprawdza, czy system spełnia nasze wymagania i następuje etap konfiguracji.

Po jego zakończeniu system jest gotowy do pracy!! W ten łatwy i przyjemny sposób przygotowaliśmy instalację serwera TFS, potężnego narzędzia wspierającego proces wytwarzania oprogramowania. Instalacja i konfiguracja w wersji 2010 uległa zdecydowanemu uproszczeniu w stosunku do wersji 2008 i 2005. Jak wykazuje powyższy opis, w zaledwie kilkunastu kliknięciach, przy wykorzystaniu przyjaznych narzędzi, otrzymujemy w pełni funkcjonalne środowisko!

Bardziej rozbudowane zastosowania

Team Foundation Server jest rozwiązaniem, w którym postawiono na skalowalność, co oznacza, że znajdzie on zastosowanie zarówno w mniejszych, kilkuosobowych zespołach (oficjalnie mówi się o 4-osobowym progu „wejścia”, jednak sam korzystam z TFS do prywatnych celów, a więc i jednoosobowych projektów), jak również w tych dużych, rozproszonych geograficznie, zorganizowanych w strukturę wielu mniejszych grup.

W zależności od potrzeb, możliwe jest zastosowanie m.in.:

• dodatkowego serwera aplikacyjnego, korzystającego z tej samej bazy danych (np. do rozłożenia obciążenia lub aby zapewnić wysoką dostępność),
• Team Foundation Server Proxy – np. w zdalnej siedzibie firmy TFS Proxy komunikuje się i wymienia wszystkie informacje nt. projektu z TFS w centrali. Jego zastosowanie pozwala zaoszczędzić przepustowość łącza, albo po prostu znacząco zwiększa komfort pracy zespołu – wszyscy łączą się z lokalnym serwerem.

Dobranie odpowiedniej konfiguracji infrastruktury w bardziej złożonych przypadkach wymaga indywidualnego podejścia i analizy w celu zastosowania optymalnego rozwiązania. Team Foundation Server oferuje jednak zestaw możliwości i narzędzi, dzięki którym można zaadresować najbardziej złożone środowiska. Również zespoły w Microsoft korzystają z tego produktu.